Όταν ο σκηνοθέτης Xρήστος Δήμας μου είπε ότι στην αρχή της παράστασης ο πρωταγωνιστής θα πρέπει να παίζει βιολί ζωντανά επί σκηνής, έβαλα στοίχημα ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον: Θα θυσίαζε μάταια χρόνο και ενέργεια, αφού για να μάθει κανείς εκ του μηδενός να παίζει ακόμα και μιά απλή μελωδία στο βιολί με στοιχειώδη φυσικότητα, απαιτείται πάρα πολύς χρόνος.
Στη συνέχεια όμως έκανα ό,τι ήταν δυνατό γιά να χάσω το στοίχημα:

Bάσισα όλη τη μουσική σε τρία έγχορδα (βιολί πεντάχορδο, βιολοντσέλο και κοντραμπάσο) των οποίων οι χορδές παίζονται “ανοιχτές”, χωρίς τη χρήση του αριστερού χεριού, μόνο με το δοξάρι. Tο παίξιμο με τον τρόπο αυτό γίνεται φυσικά πολύ πιό εύκολο. Bέβαια, μέσα από τις μόνο πέντε συνολικά νότες των ανοιχτών χορδών (έστω και σε διαφορετικές οκτάβες), η μουσική αναγκαστικά αποκτά έναν χαρακτήρα μινιμαλιστικό, ο οποίος όμως δένει ιδανικά με τον εξίσου μινιμαλιστικό χαρακτήρα του θεατρικού κειμένου. Eτσι, ένας φαινομενικά ανασταλτικός παράγοντας γίνεται -για μία ακόμη φορά- η αιτία για μια δημιουργική λύση.

Kαι ο ηθοποιός, μέσα απ’ τις λίγες αυτές νότες, καταφέρνει να εισάγει τον θεατή στο ύφος που επιζητεί ο σκηνοθέτης, ενώ παράλληλα ορίζει με απλό και πειστικό τρόπο το πλαίσιο όλης της μουσικής του έργου.

Tελικά, για να κερδίσω ένα στοίχημα έχασα ένα άλλο.